Η 2 Γενάρη είναι αργία για τους εργαζόμενους στα καταστήματα

Μια ημέ­ρα η οποία είναι αργία και θα έπρε­πε να αντι­με­τω­πί­ζε­ται ως τέτοια, στην πρά­ξη δεν συμ­βαί­νει.

Ωστό­σο, οι εργο­δό­τες μας δε στα­μα­τά­νε εδώ. Σε πολ­λές περι­πτώ­σεις το ωρά­ριο γίνε­ται λάστι­χο, επει­δή πρέ­πει να βγει η δου­λειά “θεω­ρεί­ται αυτο­νό­η­το” ότι θα καθί­σου­με παρα­πά­νω στη δου­λειά. Σε πολ­λές περι­πτώ­σεις οι ώρες αυτές είναι αδή­λω­τες, είτε δίνο­νται σε ρεπό είτε θεω­ρού­νται από την εργο­δο­σία ως ένα “δώρο” δικό μας στην επι­χεί­ρη­ση. Άλλω­στε, ίσως σκε­φτεί κανείς “αυτή δεν είναι μια μέρα σαν τις άλλες”…

Πόσο δια­φο­ρε­τι­κή είναι όμως αυτή η μέρα από τις άλλες;

Όταν το ξεχεί­λω­μα του ωρα­ρί­ου γίνε­ται κανό­νας…

Οι εργο­δό­τες στον κλά­δο του εμπο­ρί­ου εδώ και χρό­νια απο­τε­λούν το “λαγό” στην εφαρ­μο­γή κάθε αντερ­γα­τι­κής ρύθ­μι­σης. Με απλά λόγια, κάθε αντερ­γα­τι­κός νόμος εφαρ­μό­στη­κε πρώ­τα στις πλά­τες μας, προ­τού φορ­τω­θεί σε αυτές και των υπο­λοί­πων εργα­ζο­μέ­νων:

  • Το 8ωρο έχει βρε­θεί εδώ και χρό­νια στο στό­χα­στρο και το ωρο­μί­σθιο κυριαρ­χεί στον κλά­δο.
  • Το 5ήμερο έχει αντι­κα­τα­στα­θεί από 6ήμερη εργα­σία.
  • Η “διευ­θέ­τη­ση” του χρό­νου εργα­σί­ας περι­λαμ­βά­νε­ται στις ατο­μι­κές συμ­βά­σεις, στις οποί­ες οι εργο­δό­τες φρο­ντί­ζουν να ενσω­μα­τώ­νουν όλες τις αντερ­γα­τι­κές δια­τά­ξεις. Έτσι, το καθη­με­ρι­νό ωρά­ριο δια­μορ­φώ­νε­ται ανά­λο­γα με τις ανά­γκες της επι­χεί­ρη­σης, οι εβδο­μα­διαί­ες ώρες δου­λειάς αυξο­μειώ­νο­νται ανά­λο­γα με την εμπο­ρι­κή κίνη­ση, τα 11ωρα δίνουν και παίρ­νουν, και όλα αυτά με τη σφρα­γί­δα του νόμου.
  • Αντί­στοι­χα, το “πρά­σι­νο φως” έχουν οι εργο­δό­τες και όσον αφο­ρά το “σπα­στό” ωρά­ριο. Με την εφαρ­μο­γή του οι εμπο­ρο­ϋ­πάλ­λη­λοι δου­λεύ­ουν από το άνοιγ­μα μέχρι το κλεί­σι­μο του κατα­στή­μα­τος, με ένα διά­λειμ­μα τις μεση­με­ρια­νές ώρες. Βρί­σκο­νται δηλα­δή στο πόδι από το πρωί μέχρι το βρά­δυ, ειδι­κά στις περι­πτώ­σεις που εργά­ζο­νται μακριά από τον τόπο κατοι­κί­ας τους, σε μεγά­λες αλυ­σί­δες ή εμπο­ρι­κά κέντρα.
  • Χρη­σι­μο­ποιώ­ντας αρχι­κά ως πρό­φα­ση το εορ­τα­στι­κό ωρά­ριο και με στα­δια­κά βήμα­τα, ξηλώ­νουν στα­δια­κά την κυρια­κά­τι­κη αργία. Αρκεί να λάβου­με υπό­ψη ότι σε πολ­λές επι­χει­ρή­σεις, με την εφαρ­μο­γή αυτής της ρύθ­μι­σης, υπάρ­χουν συνά­δελ­φοί μας που δού­λε­ψαν 22 μέρες συνε­χό­με­να.

Και φυσι­κά, όταν τα μέσα της “εργα­λειο­θή­κης” της ισχύ­ου­σας νομο­θε­σί­ας δε φτά­νουν για να εξυ­πη­ρε­τη­θεί η κερ­δο­φο­ρία των επι­χει­ρή­σε­ων, τότε αξιο­ποιού­νται κι άλλες πρα­κτι­κές.

Χαρα­κτη­ρι­στι­κό παρά­δειγ­μα η από­δο­ση των ρεπό. Αυτά σε πολ­λές περι­πτώ­σεις είτε δεν χορη­γού­νται, είτε δίνο­νται μόνο στα χαρ­τιά, είτε μετα­φέ­ρο­νται σε μέρες αργιών, στε­ρώ­ντας τους εργα­ζό­με­νους μία μέρα ξεκού­ρα­σης που δικαιού­νται.

Σε πολ­λές περι­πτώ­σεις στους χώρους δου­λειάς υπάρ­χουν “διπλά προ­γράμ­μα­τα”: Ένα πλα­σμα­τι­κό πρό­γραμ­μα, που περιέ­χει τα προ­βλε­πό­με­να ρεπό, και το πραγ­μα­τι­κό πρό­γραμ­μα, με βάση το οποίο δου­λεύ­ουν οι εργα­ζό­με­νοι. Κάποιες φορές στο “επί­ση­μο” πρό­γραμ­μα το κατά­στη­μα εμφα­νί­ζε­ται να λει­τουρ­γεί χωρίς εργα­ζό­με­νο στη βάρ­δια! Θα πει κανείς, μέρες που είναι γίνο­νται και θαύ­μα­τα…

Και φυσι­κά, το κερα­σά­κι στην τούρ­τα απο­τε­λούν οι σχε­δια­σμοί των εργο­δο­τών για άνοιγ­μα των κατα­στη­μά­των για το κοι­νό μέρες που απο­τε­λούν εθι­μι­κά αργί­ες, όπως η 2α Γενά­ρη.

Μήπως το επό­με­νο τους βήμα θα είναι να μας κου­βα­λή­σουν για απο­γρα­φή ανή­με­ρα την Πρω­το­χρο­νιά;

Να μας βρουν απέ­να­ντί τους!

Η ανά­πτυ­ξη που μας τάζουν οι μεγα­λο­ερ­γο­δό­τες, τα κόμ­μα­τα τους και η κυβέρ­νη­ση έχει σαν προ­ϋ­πό­θε­ση το ξεζού­μι­σμα των εργα­ζο­μέ­νων. Σε αυτή την ανά­πτυ­ξη δε χωρά­ει το δικαί­ω­μα του εργα­ζό­με­νου στην ξεκού­ρα­ση, στην ανα­ψυ­χή, στο να περ­νά­ει χρό­νο με τους δικούς του.

Μη τσι­μπάς από τις τυμπα­νο­κρου­σί­ες και τα “ταρα­τα­τζούμ” της κυβέρ­νη­σης για “τα καλύ­τε­ρα που έρχο­νται” με την εφαρ­μο­γή της πολι­τι­κής της, τη “στή­ρι­ξη της επι­χει­ρη­μα­τι­κό­τη­τας”! Τα “καλύ­τε­ρα που έρχο­νται” είναι για τους καπι­τα­λι­στές. Για τους εργα­ζό­με­νους αυτή η καπι­τα­λι­στι­κή ανά­πτυ­ξη είναι ένα πηγά­δι με θυσί­ες χωρίς πάτο.

Μπο­ρού­με να τους κόψου­με τη φόρα!

Οι θυσί­ες για την κερ­δο­φο­ρία των εργο­δο­τών δεν είναι μονό­δρο­μος. Σήμε­ρα, υπάρ­χουν όλες οι δυνα­τό­τη­τες να ζήσει όλη η εργα­τι­κή τάξη της χώρας μια πιο άνε­τη ζωή, με εξα­σφα­λι­σμέ­νη δου­λειά, υγεία, πρό­νοια, χρό­νο για ανά­παυ­ση και δια­κο­πές. Το μόνο εμπό­διο είναι η ανά­γκη των εργο­δο­τών μας να μεγι­στο­ποιούν τα κέρ­δη τους. Αυτό τον τερά­στιο πλού­το που παρά­γου­με είναι πρέ­πει να τον διεκ­δι­κή­σου­με!

Συνα­δέλ­φισ­σα, συνά­δελ­φε. Οργα­νώ­σου στο σωμα­τείο σου, δυνά­μω­σε την Ένω­ση Εμπο­ρο­ϋ­παλ­λή­λων. Απευ­θύν­σου για κάθε παρα­βί­α­ση του ωρα­ρί­ου τη μέρα της απο­γρα­φής. Γίνε τα μάτια, τα αυτιά και πάνω απ’ όλα η φωνή του ταξι­κού σου σωμα­τεί­ου στο χώρο δου­λειάς σου.

Έλα μαζί μας να διεκ­δι­κή­σου­με:

• Τήρη­ση της 2ας Γενά­ρη ως μέρας αργί­ας των κατα­στη­μά­των για κοι­νό και εργα­ζό­με­νους.

• Να δηλω­θούν και να πλη­ρω­θούν όλες οι ώρες των εργα­ζο­μέ­νων που θα δου­λέ­ψουν στις 2 Γενά­ρη, με την αντί­στοι­χη προ­σαύ­ξη­ση