Έξω οι εργοδότες από τα Συνδικάτα

Συνδικάτα εργατών όχι των εργοδοτών

Όσο εξε­λίσ­σε­ται η δια­δι­κα­σία του ελέγ­χου από την Οργα­νω­τι­κή Επι­τρο­πή για τη νομι­μο­ποί­η­ση των οργα­νώ­σε­ων στο 37ο Συνέ­δριο της ΓΣΕΕ, τόσο επι­βε­βαιώ­νο­νται όλα όσα ήδη έχει καταγ­γεί­λει το ΠΑΜΕ, για το χαρα­κτή­ρα και το περιε­χό­με­νο αυτού του Συνε­δρί­ου. Στην ουσία, δεν πρό­κει­ται για εργα­τι­κό συνέ­δριο.

Η νοθεία, η πλα­στο­γρα­φία, τα σωμα­τεία-φαντά­σμα­τα έχουν ξεπε­ρά­σει κάθε προη­γού­με­νο:

  • Σωμα­τεία όπου εμφα­νί­ζουν να ψηφί­ζει σε αυτά ένας εργα­ζό­με­νος ανά 40 δευ­τε­ρό­λε­πτα.
  • Σωμα­τεία που οι αρχαι­ρε­σί­ες τους δεν υπάρ­χουν σε κανέ­να Πρω­το­δι­κείο.
  • Δεκά­δες διπλο­ψη­φί­ες, “μέλη” που έχουν ψηφί­σει σε δύο, τρία και τέσ­σε­ρα σωμα­τεία, ορι­σμέ­νοι από τους οποί­ους εκλέ­γο­νται και στα όργα­να.
  • Σωμα­τεία με μέλη και ψηφί­σα­ντες που ξεπερ­νούν σε αριθ­μό τους εργα­ζό­με­νους της περιο­χής τους.

Τα παρα­πά­νω απο­τε­λούν ένα μικρό, αλλά χαρα­κτη­ρι­στι­κό δείγ­μα της “μαζι­κο­ποί­η­σης” και της “συμ­με­το­χής” που εμφα­νί­ζουν οι σάπιες δυνά­μεις, οι οποί­ες παρι­στά­νουν την ηγε­σία της ΓΣΕΕ, στα σωμα­τεία που ελέγ­χουν.

Η αλλο­τρί­ω­ση που αυτές οι δυνά­μεις έχουν επι­φέ­ρει στο συν­δι­κα­λι­στι­κό κίνη­μα είναι εξό­φθαλ­μη πλέ­ον, αφού εμφα­νί­ζουν ψηφί­σα­ντες, εκλεγ­μέ­νους στα όργα­να των εργα­τι­κών σωμα­τεί­ων καθώς και αντι­προ­σώ­πους, στε­λέ­χη της εργο­δο­σί­ας και σε πολ­λές περι­πτώ­σεις τους ίδιους τους εργο­δό­τες, όπως προ­έ­δρους και διευ­θύ­νο­ντες συμ­βού­λους εται­ρειών, αντι­προ­έ­δρους ΔΣ Τρα­πε­ζών, ιδιο­κτή­τες πούλ­μαν και ασφα­λι­στι­κών εται­ρειών.

Η παρέμ­βα­ση της εργο­δο­σί­ας είναι ολο­φά­νε­ρη παντού. Εκτός από το να σέρ­νει χιλιά­δες εργα­ζό­με­νους να ψηφί­ζουν τους ανθρώ­πους της, όπως συμ­βαί­νει σε διά­φο­ρα σωμα­τεία στο εμπό­ριο και αλλού, εκλέ­γε­ται και η ίδια στο Συνέ­δριο της ΓΣΕΕ!

Η ηγε­σία της ΓΣΕΕ (ΠΑΣΚΕ, ΔΑΚΕ, ΣΥΡΙΖΑ, ομά­δα Βασι­λό­που­λου) επι­χει­ρεί να νομι­μο­ποι­ή­σει όλη αυτή τη σαπί­λα, τη συμ­με­το­χή της εργο­δο­σί­ας και τον έλεγ­χο των σωμα­τεί­ων από αυτή. Να δια­τη­ρή­σει και να ενι­σχύ­σει τον έλεγ­χο στο εργα­τι­κό κίνη­μα μέσα από το μηχα­νι­σμό που λέγε­ται ΓΣΕΕ. Το μηχα­νι­σμό που στη­ρί­ζει τα σχέ­δια και την κερ­δο­φο­ρία των μεγα­λο­ερ­γο­δο­τών και βάζει πλά­τη στην υλο­ποί­η­ση του αντερ­γα­τι­κού πλαι­σί­ου της εκά­στο­τε κυβέρ­νη­σης. Για τις “υπη­ρε­σί­ες” που προ­σφέ­ρει σε εργο­δο­σία και κυβέρ­νη­ση, τον στη­ρί­ζουν με όλα τα μέσα. Τον “ταΐ­ζουν” με εκα­τομ­μύ­ρια ευρώ μέσω προ­γραμ­μά­των, με εκδη­λώ­σεις δεκά­δων χιλιά­δων ευρώ, όπως οι συναυ­λί­ες για τα 100 χρό­νια της ΓΣΕΕ σε Κρή­τη και Θεσ­σα­λο­νί­κη (89.000 και 93.000 ευρώ αντί­στοι­χα).

Όλοι αυτοί έχουν δημιουρ­γή­σει ένα ενιαίο μέτω­πο απέ­να­ντι στις δυνά­μεις της ΔΑΣ, οι οποί­ες προ­έρ­χο­νται από τα Εργα­τι­κά Κέντρα και τις Ομο­σπον­δί­ες που συσπει­ρώ­νο­νται στο ΠΑΜΕ. Επι­τί­θε­νται στις δυνά­μεις του ΠΑΜΕ που απο­κα­λύ­πτουν την αλλο­τρί­ω­ση και τη σήψη τους και παλεύ­ουν για τον απε­γκλω­βι­σμό του εργα­τι­κού κινή­μα­τος από το θανά­σι­μο ενα­γκα­λι­σμό τους.

“Ξορ­κί­ζουν” όπως “ο διά­βο­λος το λιβά­νι” τις συλ­λο­γι­κές δια­δι­κα­σί­ες των εργα­ζο­μέ­νων στα σωμα­τεία τους, τη συζή­τη­ση, τις Γενι­κές Συνε­λεύ­σεις, για­τί εκεί απο­κα­λύ­πτε­ται η “γύμνια” τους. Για­τί εκεί οι εργα­ζό­με­νοι κατα­λα­βαί­νουν το βρώ­μι­κο ρόλο τους, βλέ­πουν ποιος είναι ο φίλος και ποιος ο εχθρός τους.

Θέλουν να βάλουν εμπό­δια στη συσπεί­ρω­ση των εργα­ζό­με­νων με το ΠΑΜΕ, στην ενδυ­νά­μω­ση του ταξι­κού κινή­μα­τος, στην ανά­πτυ­ξη των αγώ­νων που απαι­τού­νται σήμε­ρα, για να μπο­ρέ­σουν οι εργα­ζό­με­νοι να ανα­χαι­τί­σουν την επί­θε­ση που δέχο­νται από το μεγά­λο κεφά­λαιο και τις κυβερ­νή­σεις του, όπως αυτή του ΣΥΡΙΖΑ, από τους ιμπε­ρια­λι­στι­κούς οργα­νι­σμούς, όπως η ΕΕ. Των αγώ­νων που απαι­τού­νται, προ­κει­μέ­νου να μπουν στο προ­σκή­νιο οι ανά­γκες των εργα­ζο­μέ­νων και η ικα­νο­ποί­η­σή τους, σε αντι­πα­ρά­θε­ση με τις απαι­τή­σεις και τα σχέ­δια των επι­χει­ρη­μα­τι­κών ομί­λων και τις «αντο­χές» της οικο­νο­μί­ας τους.

Οι εργα­ζό­με­νοι μπο­ρούν να βγά­λουν τα συμπε­ρά­σμα­τά τους και να παλέ­ψουν, πετώ­ντας από το σβέρ­κο τους ‑σε όλα τα επί­πε­δα του συν­δι­κα­λι­στι­κού κινή­μα­τος- τους ανθρώ­πους της εργο­δο­σί­ας και του κρά­τους της, αυτούς που υπο­νο­μεύ­ουν καθη­με­ρι­νά τα εργα­τι­κά συμ­φέ­ρο­ντα».